ဒီလိုပါပဲ......
အတိတ္သမိုင္းေတြက မ႐ိုင္းခဲ့ဘူး ......
ခဲရာခဲဆစ္ အကၡရာကိုလည္း ကမၺည္းမထိုးခဲ့ဘူး ....
သိုသိုသိပ္သိပ္ေနတဲ့ ျဖစ္စဥ္မွာပဲ
ႏွလံုးသားက ထထခုန္တာ ... သူမမွ မသိခဲ့တာ ..

အိပ္စက္ဖို႔ေတာင္ အခြင့္မရခဲ့
လုပ္ႀကံဖန္တီး ဇာတ္ထုပ္မွာ အနာတရျဖစ္ခဲ့ေပမယ့္
မင္းကိုယ္တိုင္ကတဲ့ပြဲ .... ငါေလ ၾကည့္ခ်င္သား ....

နိမိတ္႐ိုင္းလား ...... အတိတ္သမိုင္းလား .....
ေသခ်ာတဲ့ နာမ္႐ုပ္က အဆိပ္ကို မိႈင္းေ၀ေစခဲ့တာ ....

ေဒၚလာစားနဲ႔ အလုပ္သမား....
ျမန္မာေငြ အခစားတဲ့ လူလတ္တန္းစားက
နိမိတ္တိုင္းကို အဆင့္တိုင္း သတ္မွတ္ခဲ့တာကအစ
အတိတ္သမိုင္းက လူတြင္က်ယ္ဟစ္..
တဒဂၤေလးေတာ့ ေပ်ာ္ေတာ္ဆက္ရတာ
အဆိပ္ကိုက လူးလြန္႔ေစတဲ့အရာ ...

ေဒသႏၱရ ကို မသြားဘူး ..
ကာလေဒသကိုပဲ အၫွိဳး ဖက္တြယ္ခဲ့ .....
ကာလာ အႏုအရင့္ၾကားမွာပဲ နစ္ေျမာမဆံုးတဲ့ အမည္းစက္ေတြ
လွည့္စားတာလား ... ရန္မ်ားတာလား ....
ေသခ်ာတဲ့ ခုႏွစ္ .... ၂၀၁၀ခုႏွစ္
ေဒၚလာေတြ လူလတ္တန္းစား၀င္တာ .....
အဲဒီေန႔ေပ့ါ ...
ေ႐ွးေဟာင္းေႏွာင္းမီ ေျပာခဲ့တာ ....
အဲဒီလူ .... ကိုသွ်ားညိဳနဲ႕ ...... ။

ကိုသွ်ားညိဳ ေမြးေန႔မွာ စကားေျပာျဖစ္ရင္း အမွတ္တရ ေရးျဖစ္ခဲ့တဲ့ ကဗ်ာေလးပါ ..။

ႏႈတ္ေတာ္က ခြန္းသီစကားေတြလား
အလြမ္းပုရပိုဒ္ေတြကပဲ ႏွစ္ေစ႔သြားတာလား..
ေဆြးလက္စမွာေတာ႔ တစ္စစီျပန္႔က်ဲ

“..”နဲ႔ပတ္သက္သမွ် အလြမ္းေတြကေလ
ေသမိန္႔ခ်ထားရသူရဲ႕
ဆုေတာင္းၿခင္းမွာတမ္းမ်ားလို
တရစပ္မထြက္ႏိုင္ေအာင္ တစ္စို႕ေနခဲ႔.....

ေစ်းကစားတဲ႔ လွည္႕ကြက္တခုလို
မ်က္ေတာင္တခတ္ လွ်ပ္တျပက္မွာပဲ
ယံုတမ္းစကားေတြ ပံုေအာသလို
ႏွလံုးရုပ္ၾကြင္းသက္သက္ေတာ႔
ဟုတ္မေနခဲ႔ဘူး...

အခုဆို ....
သူမက မီးအိမ္႐ွင္
ညအေမွာင္ထုေတြၾကား ၿငိမ္သက္စြာ.....
အလ်ားအနံ ျဖတ္ခ်ိဳးအရိပ္ေတြထက္
အလင္းစုအားေတြက
စိတ္ေဖါက္ေနတဲ့,
င့ါ ... ညအာ႐ံုမ်ားစြာအတြက္ ॥

အခုဆို ....
သူမက တာရာ႐ွင္လမင္း
ေတာနက္နက္ထဲက ည၀တ္႐ံုလႊာေတြၾကား လဆမ္းစြာ .....
အလင္းေဖ်ာက္ေလးေတြအျဖစ္နဲ႔
ေ၀၀ါးေနတဲ့,
င့ါ .. မ်က္၀န္းအစံုအတြက္ ..။

အခုဆို ....
သူမက အိပ္မက္နတ္သမီး
ခပ္ဖြဖြ ေျခလွမ္းေတြနဲ႔ ညင္သာတိုးတိတ္ ......
စြန္းထင္းေနတဲ့,
င့ါ ... အိပ္မက္အအိုေတြအတြက္ ॥

အခုဆို....
သူမက ဖန္္ဆင္း႐ွင္
တည္ၿငိမ္မႈ စိတ္အလင္းဖန္႔မ်ားစြာနဲ႔ ရပ္တည္ .....
စိတ္ကစဥ္ကလ်ားျဖစ္ေနတဲ့,
င့ါ .. ႐ူးသြပ္မႈမ်ားစြာအတြက္ ..။

လြန္ေလၿပီးေသာ ၾကယ္ေၾကြစိုင္ေတြအတြက္
သစ္အိုပင္ေတြ....
ေသြ႕လန္႔မႈေတြ .....
အညတရ ပံုျပင္ေတြ ....
ေသြးစက္တန္းလန္းနဲ႔ အၿမီးႏွံေနတဲ့ ဘ၀ေတြ....
ဒုကၡအတိ ပြင့္ဖူးေ၀ေနတာေတြ .....
ကဗ်ာ ႐ူးသြပ္ေနတာေတြ ......
.....................ေတြ
.........................ေတြ ...... အတြက္
သက္တန္႔ေရာင္စံုနဲ႔ ဖံုးအုပ္ပစ္လိုက္တဲ့ ...သခင္ ။ ။

အတိတ္ကို အတိတ္မွာပဲထားခဲ့
အရိပ္က အလင္းဘာသာေဗဒနဲ႔ ေပါင္းစပ္မွ ျဖစ္ထြန္းတာ ...
အဲဒါ နိမိတ္ျဖစ္မလာဘူး ...။

ပစၥဳပၸန္ကို ယခု႐ႈ႐ိႈက္
လက္ေတြ႕က ေခါင္းငိုက္စိုက္ေနတဲ့ အေျခအေနမွာပဲ
ရင္သပ္႐ႈေမာ ..
အဲဒါ ေရတြက္မရဘူး ..။

အနာဂတ္ကို မွန္းဆၾကည့္
စိုး႐ြံ႕ေနတဲ့ၾကားက မွန္းဆမရတဲ့ ေဆာင္ပုဒ္
ငါအလြတ္က်က္မွတ္ေနတာ ..
အဲဒါ ေျဖ႐ွင္းမရဘူး ..။

ေနာက္ဆံုး .... ငါ့ကိုယ္ငါ ႐ိုက္ခြဲ ..
တစ္စစီျပန္႔က်ဲ ....
ျပန္ဆက္မရတဲ့ အေျခအေနမွာပဲ
မီးခိုးေငြ႕ေတြ အံု႕ဆိုင္းလာတယ္ ..
င့ါစ်ာပန အခမ္းအနား...... အဆံုးသတ္ေတာ့မယ္ ။ ။

၁၅.၀၆.၂၀၁၀.....
အမွတ္တရ ေန႔ေလးၿဖစ္ခဲ႔တယ္...
တရက္ထဲ တခ်ိန္ထဲမွာ လူ(၂)ေယာက္
အသဲကြဲခဲ႔တယ္...

အသည္းကြဲတဲ႔ေန႔မွာပဲ
အလြမ္းေတြက ယိုဖိတ္ေသဆံုး
ႏွလံုးသားေတြရဲ႕ ေလာင္ၿမိဳက္မႈက
ယံုတမ္းပံုၿပင္လိုလြင္႔ပါးသြားရ

ဒီလိုပါပဲ....
အတိတ္မဲ႔တဲ႔ညေတြမွာ
အနာဂတ္ေတြက
သက္ၿပင္းေငြ႕ေငြ႕ေလးပင္႔သက္ခ်

အဲဒီညမွာပဲ
အတိတ္..အနာဂတ္..ပစၥဳပၸန္က တသားတည္း
ဖမ္းဆုပ္မရတဲ႔ အလြမ္းေတြက
တစစီေၿခြခ်

ႏွလံုးသားလွလွေတြ ေႀကြလြင္႔သြားခ်ိန္
ေနရာေတြ အသက္မဲ႔သြားတယ္
အဲဒီညေလး တညမွာပါပဲ.....

ရင္ခုန္သံေတြထပ္တူက်
ေအာ္ၿမည္သံေတြတဝုန္းဝုန္းနဲ႕
ႏွလံုးသားကမ္းေတြ
တအိအိနဲ႔ၿပိဳဆင္းသြားတယ္....
ေရႊေရာင္အေငြ႕ေတြလြင္႔ပ်ံ
ရီေဝအေတြးေတြႀကားမွာ
ကဗ်ာတပုဒ္အရည္ေပ်ာ္သြားတယ္

အဲဒီညေလးမွာပဲ
ခံစားခ်က္အတိတ္ကိုခဝါခ်
ေရွ႕ဆက္ရမယ္႔အနာဂတ္
မနက္ၿဖန္ေတြမွာ
ရင္ခုန္သံ အသစ္..အသစ္ေတြကိုရင္မွာပိုက္လို႔

ရင္ခုန္သံ ထပ္တူက်တဲ႔
ငါတို႔အသဲကြဲသမားေတြရဲ႕
ရင္ခုန္သံ အသစ္ညေတြအတြက္..

လြင္႔ပါးသြားရတဲ႔ၿဖစ္စဥ္ေတြ
ေသၿခာေနတဲ႔မေရရာမႈေတြႀကား
မွန္ေၿပာင္း(အေဝးႀကည္႕)တခုလို
အနီးလား...အေဝးလား
ေသၿခာတဲ႔သရုပ္က
ငါ႔အၿမင္ေတြေဝဝါးေစတယ္

အဲဒီသမိုင္းမွာပဲ
ငါဟာ....
ေကာက္ေႀကာင္းၿဖစ္ခဲ႔ရ...

ဒီေန႕ဟာၿပႆဒါး
သရုပ္ၿပမႈ အလြဲေတြထဲ
အသဲကြဲသူေတြေႀကာင္႔
ေဘးလူေတြႏွလံုးအိမ္မွာ
ဆြံ႔အ အက္ကြဲသံေတြနဲ႕
ေၿဖသိမ္႔စရာကဗ်ာဟာ
အဆံုးသတ္ေတြမဲ႔လို႕ေပါ႔....

အဆံုးသတ္ေတြမလွတဲ႔ည
တေယာက္ႏွလံုးသား တေယာက္ႏွစ္သိမ္႔လို႕
ေရွာင္မရ တိမ္းမရနဲ႕
ဒီညႊတ္ကြင္းထဲၿပိဳဆင္း
တဝဲလည္လည္နဲ႕ၿပန္ေရာက္ခဲ႔တယ္

အဲဒီရာစုေလးမွာပဲ
ႏွလံုးသားဗဟိုၿပဳတဲ႔ညခင္းေလး
ေမာင္ႏွမေတြစံုကာစုတဲ႔
ေဟာသည္ည ရင္ခုန္သံ
သံစဥ္ေတြက မတိမ္းမယိမ္း
သိုသိုသိပ္သိပ္ပါပဲ...

လြင္႔ပါးခဲ႔ရတဲ႔ၿဖစ္စဥ္ေတြက
“အႏႈိင္းမဲ႔”....
ငါ....တခြက္ေသာက္ခ်လိုက္တယ္
ရီေဝယစ္မူးတဲ႔ ယမကာအမူးမွာပဲ
တို႕တေတြ...အားလံုးခ်စ္ႀကတဲ႔
အဲဒီ.....
၁၅.၀၆.၂၀၁၀...ည

အျဖဴေရာင္နတ္သမီး ၊ ညလင္းအိမ္ ၊ အ႐ုပ္ကေလး ၊ မိုးေငြ႕ ၊ အႏိႈင္းမဲ့

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ငါးေယာက္ ေတြ႕ဆံုျဖစ္တုန္းက အမွတ္တရ လက္တန္းခ်ေရးျဖစ္ခဲ့တဲ့ ကဗ်ာေလးပါ။
ေမတၱာရပ္ခံခ်က္>>>ပို႔စ္တင္ရန္ အခက္အခဲျဖစ္ေနပါသျဖင့္ ႀကိဳတင္လိုက္ျခင္းပါ .. ပံုကိုလည္း တစ္ပံုရေအာင္ မနည္းတင္လိုက္ရတယ္ .. connection ေကာင္းတဲ့အခါ ေနာက္တစ္ပံုက်န္တာ ႀကိဳးစားၿပီး တင္ေပးပါမည္ ..

ေကာင္းကင္ကိုေမာ့ၾကည့္လိုက္တယ္ ...
................
.......................
အၿမဲတေစ ကပ္ပါလာတဲ့ ေက်ာပိုးအိတ္ထဲ
ဘ၀ကို ဒဏ္ခတ္ထားတဲ့
အပိုင္းအစေတြ ....

လိႈင္းၾကက္ခြပ္တို႔ တ၀ုန္း၀ုန္းေျပးအ႐ိုက္
ေလထန္မိုးထန္ထဲ
ကမ္းပါးေတြ ေၾကြမြလြင့္စဥ္....

အဆန္းတၾကယ္မဟုတ္တဲ့
ဦးေခါင္းတစ္လံုး ....

တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္ျခင္းမ်ိဳး
ခပ္ေရးေရးမွမ႐ွိတဲ့
အမဲလိုက္ညေတြ ...
ဆာဟာရတစ္ခုမွ
ကႏၱာရအသြင္ ေျပာင္းလဲသြားက် ....

ေကာင္းကင္ကိုေမာ့ၾကည့္ေနတုန္းပဲ
မနက္ခင္း ေရာင္နီလား ...
သဘာ၀ ကကြက္ဆန္းေတြနဲ႔
ေရာက္ေရာက္လာတတ္ၾကတာ,
င့ါကိုယ္ငါေတာင္ မႏိုင္မနင္း ထမ္းပိုးသယ္ရ ...

အခ်ိန္ေတြလင့္္ကုန္ၿပီ
တေ၀ါေ၀ါနဲ႔ မိုးစက္ေတြသြန္းၿဖိဳး
ႏွဖူးေပၚလက္တင္ၿပီး စိုစြတ္မႈကို ကာကြယ္လိုက္တာပါပဲ
လံုၿခံဳမႈ မ႐ွိတဲ့ ....ငါ့လက္ဖ၀ါးႏွစ္ဖက္
ဘာမွကို အရာမေရာက္ခဲ့တာ သိလိုက္ခ်ိန္
.................
......................
ငါေလ ..... ခပ္႐ွိန္း႐ွိန္းအဖ်ားေတြ တက္သထက္ တက္လာၿပီ ...။ ။

သတိရတယ္ .....
အစားထိုး ေျဖေဖ်ာက္ဖို႔ပဲ ေတြးေတြးေနရတာ..
ဘာတစ္ခုမွ ထြက္မလာခဲ့ဘူး

တစ္ခါျပန္ ျမဴးရေအာင္လည္း
ကၽြန္ေတာ့္ ......... , အနားမွာ ႐ွိမေနခဲ့ဘူး ...
စိတ္အ႐ူး႐ူး အေထြေထြၾကားမွာပဲ
ႀကိတ္ႀကိတ္ လူးလြင့္ေနရတာေတြ မ်ားေနၿပီ

အတိုင္းအဆမဲ့တဲ့ ႏွလံုးသားကို
ကန္႔သတ္ခ်က္ ေပးခဲ့တာလည္း ... သူမ
ယွက္ျဖာေနတဲ့ အလင္းတန္းတစ္စံုအျဖစ္
သူမပဲ လင္းခ်င္းခြင့္ေတြ ေပးခဲ့
ေမွာင္ရီပ်ိဳးစ ညေတြမွာေတာင္
လမ္းမေလွ်ာက္၀ံ့ခဲ့ဘူး ...

တစ္ခါတစ္ခါ ဆက္ဆက္႐ြာေနတဲ့ မိုးေလျပည္မွာ
စိုစြတ္မႈေတြက ေန႔စဥ္ရက္ဆက္....
အသည္းအသန္ကို လြမ္းေနရတာ
မိုးနတ္မင္းေတာင္ ရိပ္စားသြားခဲ့..

အေမွာက္အမွားေတာ့ မဟုတ္ခဲ့ဘူး
တစ္ေထာက္နားခဲ့ရတဲ့ အေျခအေနမွာပဲ
ေရာက္ေရာက္သြားတဲ့ အနမ္းညေတြဆီ .....

အျပာေရာင္ ခန္းဆီစေတြက တလြင့္လြင့္
နာဖ်ားေသဆံုးရတဲ့ ၀ိဥာဏ္ေတြ အတံုးအ႐ုန္း
သက္႐ွိနာမ္႐ုပ္မွာေတာင္ ..
မပီမျပင္နဲ႔ အေနခက္ေနတာ
သူမ ပံုရိပ္လႊာေတြက ေနသားတက်လႈပ္႐ွား ...

င့ါ အလြမ္းညေတြဆီ ... ကူးခတ္သြားတယ္
ကမ္းစပ္ကို ေရာက္လုၿပီ
အႀကိမ္ႀကိ္မ္ ႀကိဳးစားခဲ့တာပဲ..
တစ္ႀကိမ္တစ္ခါေတာင္ ကမ္းကပ္ခြင့္မရခဲ့တာ
လြမ္းခ်င္းပင္လယ္မွာပဲ ..
အလြမ္းမိုးေတြ က်ဲက်ဲခ်
ကၽြန္ေတာ့္ရာသီေတြ ေျပာင္းျပန္ အခ်ိဳးက်ေနၿပီ ...

အခ်ိန္အၾကာႀကီး မေျပာနဲ႔
တစ္ရက္တစ္ရက္ ကုန္လြန္တဲ့ေန႔ရက္ေတြတိုင္း
တစ္ခ်က္ .. တစ္ခ်က္
အသက္မဲ့သြားသလို ခံစားရတာ...
နီးစပ္ခြင့္္ မရေသးတဲ့ ႏွလံုးသားတစ္စံုကို
ႏြမ္းႏြမ္းၿပီး တတဲ့စိတ္က.. ထုနဲ႔ေထး

ႏွလံုးသား ေရးရာေတြကိုက မေကာင္းခဲ့တာ
စိတ္ကူးသမွ်ေတြကလည္း လြင့္ပါးသြားရတဲ့အျဖစ္
လြတ္လြတ္က်တတ္တဲ့ ႏွလံုးသားၿမိဳ႕ေတာ္ကို
သူမကပဲ မြန္းမံျပင္ဆင္ေပးခဲ့....

ေဆာင္ေယာင္က်ဥ္းတဲ့ ေမွာင္တျပအလင္းေတြထဲ
တစ္ေယာက္ထဲေတာ့ ထားထားမခဲ့ပါနဲ႔...

အဲဒီေရာင္စဥ္ျဖာ အလင္းေနာက္
လိုက္လိုက္ေနခဲ့မိတာ ...
အျပစ္လို႔ မဆိုသာပါဘူးေနာ္ ....

႐ံႈးနိမ့္ျခင္း သီအိုရီ ေလာ့ခ္ေလး က်က်ေနတာ
ကယ္သူမဲ့ တမ္းျခင္းေတြလိုပဲ ....
တစ္ခါတစ္ခါ ,
အနာတရေတြက ျပန္႔က်ဲ
တစ္စၿပီး တစ္စ လိုက္လိုက္ ေကာက္ေနရင္း ....
ကိုုယ့္ကိုယ္ကို သိမ္းထုတ္မိတဲ့ အျဖစ္ေတြက
႐ံႈးနိမ့္ျခင္းမ်ားစြာ ထဲမွာပဲ ....
တစ္ခါတစ္ခါက်ေတာ့လည္း
အနာရင့္ရင့္လာေလ ေျဖေဆးတစ္ခြက္ေတာ့ ...
တဒဂၤေလးျဖစ္ျဖစ္ ေသာက္ခြင့္ေတာ့ ရခ်င္သား ။ ။