ခ်စ္သူရဲ႕ မ်က္၀န္း   အျမန္ေခ်ာစာအေရာက္မွာ

င့ါႏွလံုးသား ရာသီ

ေဖါက္ျပန္ရေတာ့တယ္ ...

စိတ္ကူးနဲ႔ ခိုးခိုး နမ္းဖူးတဲ့ပန္း

အလြမ္းေတြနဲ႔

ခဏဏေၾကြတာပဲ ...

ခ်စ္သူအၿပံဳးရဲ႕

စားခ်က္ကလည္း ငါ့စာ႐ြက္အိပ္မက္ေတြကို

ဆုတ္ၿဖဲသြားတာ အခါခါ႐ွိၿပီ ...

အခ်စ္ကို လက္ခေမာင္းမခတ္ရဲလို႔

ရင္ဘတ္ထဲ ထည့္ထားရတဲ့

ပင္လယ္တစ္စင္းကို

သတိရျခင္း သီခ်င္းေတြ

ဖြဲ႕သီခဲ့တယ္ ...

ခံစားမႈ အထံုမကူးမီ

ေက်းဇူးျပဳၿပီး

အခုဖတ္ေနတဲ့

ကဗ်ာေလးအတိုင္း ဆက္ၿပီး

ပံုႀကီးခ်ဲ႕ သ႐ုပ္ေဆာင္လိုက္ပါဦး ....။

                                                    (NWT)

ရုပ္နာမ္တရားေတြ ၾကားမွာပဲ
ေလာဘေတြ ရမၼက္မေျပ ျဖစ္လို႔ ...
ေလာဘေတြ မႊန္ေနတဲ့ စိတ္မွာပဲ
ေသာကေတြ ေ၀လို႔ ...
အရာခပ္သိမ္းအတြက္ အပယ္ခ်ဳပ္ၿငိမ္းရာကို
မလူး၀ံ့ မလြန္႔သာခဲ့ဘူး ။

အေျခအေနတိုင္းအတြက္
စိတ္အေျခေတြ အၿပိဳင္းအရိုင္း က်ခဲ့ဖူးလည္း
မေျပလည္ရာ သမိုင္းက
က်င္လည္ရာ ဘ၀လိႈင္းကို လႈပ္ခတ္ ..
ရည္ရြယ္ရာ အနာဂတ္တိုင္းအတြက္
ျဖည္မဆည္ႏိုင္ အရိပ္တိုင္းက ေျခာက္လွန္႔ေနတယ္ ..။

ဒီလိုနဲ႔ ....
............................
......................................

ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕   သီအိုရီမေလးေရ ...
ကၽြန္ေတာ္ မဟုတ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္က
ယံုၾကည္မႈ/မယံုၾကည္မႈ  ညီမွ်ျခင္းက်တဲ့ဘက္မွာ
ႏွစ္ထပ္ကိန္း ဂဏန္းကို ရွင္းခ်က္ ထုတ္ထုတ္ေနမိတတ္တယ္ ..။

အေပါင္း အႏုတ္ အေျမွာက္ အစားေတြနဲ႔
ေခါင္းကုတ္ခါလည္း ေတြေ၀ဖူးတယ္ ..။

ေျဖစရာမလိုတဲ့ ဥပမာ ပုစၦာတစ္ပုဒ္ကိုလည္း
အတြင္တြင္ အခါခါနဲ႔ .......
...........................

ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ အတၱဆန္ျခင္းက အမ်ားအျမင္လို မဟုတ္ခဲ့ျပန္ဘူး
မနက္ျဖန္ေျဖရမဲ့ ေမးခြန္းေတြအတြက္
ဒီည ဂယက္႐ိုက္တဲ့ စေပါ့ေလး နည္းနည္း လိုက္မိတယ္ ..။

ဒီလိုနဲ႔ ......
.....................
ပုစၦာတစ္ပုဒ္ကို နည္းမ်ိဳးစံုနဲ႔ တြက္တတ္ခဲ့တဲ့ ကၽြန္ေတာ္
အေတြးမ်ားစြာၾကား အေျဖေပၚေစတဲ့ သီအိုရီ
လိုလိုလားလားေလးနဲ႔ အမွတ္ရေစတယ္ / မွတ္ခဲ့တယ္ ...
ထာ၀ရ အတြက္ ...........။            ။

                         1
                      (2)
                   1  +  1
               1               1
           1                        1
           M          =            F

မင္းနဲ႔ငါ
တလြဲေတြးတာ မဟုတ္ဘူး ... အေတြးလြဲေနၾကတာ
အလိုက္ေတြ လြဲေနတာ ... မဟုတ္ဘူး ... အလြဲေတြလိုက္ေနၾကတာ
ဒီလိုနဲ႔ ဖြ႔ဲ႕တည္ရာ တိမ္စိုင္ေတြလည္း တေ႐ြ႔ေ႐ြ႔ ..

အခ်စ္ေတြ တဖြားဖြားနဲ႔ ... အျပစ္ေတြလည္း မ်ားခဲ့သား
အေတြးကပြား ... အေဆြးကမ်ားေတာ့
အလြမ္းတံတိုင္းမွာ အၿပိဳင္းအ႐ိုင္း ခံစားခ်က္ေတြကုိ
အ႐ိုင္းအစိုင္း လုပ္ရပ္ေတြနဲ႔ ခ်စ္ခဲ့တာ မဟုတ္ဘူး .....

ခ်စ္သူ ... အေတြးသမိုင္းမွာ
အဆိပ္မႈိႈင္းေတြ ႐ွိခဲ့တာေတြ မလိုလားလို႔
အငိုမ်ားေနတဲ့ င့ါဘ၀ထက္
အပိုမ်ားေစတဲ့ အခ်စ္ေတြနဲ႔ ကုစားေပးပါရေစ..

စိတ္အနယ္ထိုင္မွာ

ေငးငိုင္ကာ ငူကာေဆြး ..

အထူးသျဖင့္ေလ အ႐ူးရင့္ေလလို႔

အလြမ္းမိုးေစြ လြမ္းတန္ခိုးလည္း ေ၀ခဲ့ေပါ့ ..

စိတ္ေစရာ ေၾကြလြင့္မႈသမိုင္း 

မနက္ေျခရာ သူ႔အဆင့္တိုင္းမွာ 

အခက္ေ၀စြာ ခ်စ္ခဲ့ျခင္းျဖင့္ 

အသက္ေၾကြရာ ခႏၶာၿငိမ္းေတာင္ 

ရမၼက္မေျပစြာ ခ်စ္ျခင္း 

ဘ၀အတြက္ ေရရာခ်စ္ျခင္း....

ငါလည္း အေသြး အသားနဲ႔ပါ

အဓိပၸါယ္က အိုေဟာင္းမသြားဘူး

အဆိုး႐ြားဆံုးေတြနဲ႔ အႏိုးၾကားဆံုး ခ်စ္ခဲ့တယ္ ..

၀ိုးတ၀ါးနဲ႔ ခ်စ္ခဲ့တာ မဟုတ္သလို

လိုလိုလားလားနဲ႔ ေတာင္းဆိုခဲ့တာ သိခဲ့တယ္ဆိုရင္ျဖင့္

မင္း အေသြးအသားေတြအတြက္ ငါတန္ဘိုးထားဆဲ/ ထာ၀ရအတြက္ဆိုတာ

ခ်စ္သူ သိလွည့္ပါ/ျမင္လွည့္ပါ ..။

အတိတ္က သမိုင္းအတြက္ .. ပစၥဳပၸန္အ႐ိုင္းအစိုင္းေတြကို ပံုေအာေစခဲ့တာ ..

အေတြ႕အထိမွာ ေစြၾကည့္လို႔ေတာင္မရခဲ့ဘူး ....၊

အရိပ္က အရိပ္လို႔ နာမ မည္တယ္ ..

ေနေပ်ာက္မထိုးတဲ့ ဘ၀မွာ

အေသအေပ်ာက္ မ်ားခဲ့တဲ့ နာဂစ္ကိုေတာ့ ေၾကာက္႐ြံ႕မိသား ..၊

ဦးေႏွာက္အသိတိုင္းအတြက္ ရင္ဘတ္က အန္ဖတ္တိုင္းကို

အရိပ္မဲ့ တေစၦ႐ိုင္းျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားခဲ့ရတာ ...

ဘ၀ရယ္ ေနၿမဲဘ၀ကို မလိုခ်င္လို႔

အေျခၿမဲေအာင္ အနက္႐ိႈင္းဆံုး အုတ္ျမစ္ခ်ကာမွ

အတုအေယာင္ေတြကို လက္၀ယ္ပိုက္ေထြးမိရက္သား ....၊

ကိုယ္ပိုင္မဟုတ္ ... သူ႔အလုပ္

ယုတ္စြအဆံုး ပ်က္လံုးေတာင္ မထြင္ခဲ့တာမို႔

ကိုယ့္ဘ၀ ကိုယ့္သမိုင္းက .. ဒီအဆင့္လား ...။

မဟုတ္ခဲ့ပါဘူး ..

အေမလို႔ တေၾကာ္ေၾကာ္ ဟစ္ေၾကြးတဲ့အခ်ိန္ ..... အေမက အေ၀းမွာ

အေမနဲ႔ မေ၀းခ်င္တဲ့ ဒီသား ..ကၽြန္ေတာ္

ဗ်ာပါမ်ားေနရတာ ...

ဒီၾကားထဲ အခ်စ္ရမၼက္က အဆိပ္တက္ ..

ျပာေ၀လာတဲ့ အျမင္အာ႐ံုမွာေတာင္ မ်က္ၾကည္လႊာအျဖစ္မ်ိဳး .... ယူသံုးခဲ့ရသူမ်ိုဳး .....

အယူသီးတာတဲ့ .. အပူမီးေတြ

ျပာယာခတ္တဲ့ လူေတြၾကား ...

ပုထုဇဥ္ ပါ၀င္တအားမို႔ ...................ကၽြန္ေတာ္ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။

ပုရိသ .. ေယာက်္ားေတြထဲ

ထုထည္ႀကီးမားတဲ့ ေမတၱာေတြနဲ႔

အရိပ္သုံးပါးထဲက သံေယာဇဥ္ အရိပ္ ..၊

ခိုနားမိခဲ့သူပါ ..

ရည္႐ြယ္ရာ ရည္႐ြယ္ေၾကာင္း

အိပ္မက္ကို တေစ့တေစာင္း ေလ့လာေနဆဲပါ ....

ခ်စ္သူရယ္ .. အျပစ္မယူတတ္တဲ့ စိတ္ကုိပဲၾကည့္ /အၾကည့္ တေ၀ေ၀နဲ႔

အျပစ္ေတြ စီရီခဲ့တာ မဟုတ္ခဲ့ဘူး ..။

ေ၀ဒနာအိမ္ကို ေခ်ပါတယ္ ..

အခ်ိန္ဆိုတာ င့ါအတြက္ စကၠန္႔မလပ္ သတ္မွတ္ထားသူမို႔

မင္းအတြက္ ကန္႔သတ္ခ်က္ မဲ့ေနတာလား ../ င့ါအတြက္ ပိုမို ျဖစ္ထြန္းေစတာလား

အလုပ္နဲ႔ အခ်စ္တဲ့ ..

ခ်စ္တာကို မလုပ္ယူခဲ့တာမို႔

အျပစ္ခံကာ ငုပ္ယူေနရသူပါ ..။

လုပ္ယူမရတဲ့ အခ်စ္ကို အဟုတ္ယူငင္ ရင္ေရာ ..

မယူပဲ လာခ်စ္တဲ့ အခ်စ္ကို အျပဳတ္ႏွံခဲ့မယ္ဆိုရင္ေရာ ....

ေအးအတူ ပူအမွ် စကား ..

င့ါအတြက္ ခြန္အားဖက္ေစမယ္ ဆိုရင္ေရာ

ေမးခြန္းေပါင္း မ်ားစြာ ...... င့ါကိုယ္ငါျပန္ေမးမိလိုက္တယ္ .........................

....................

......................??????????????????????

အလုပ္ဆိုတာ ?

အခ်စ္္္္္္္္ဆိုတာ ?

အိမ္ေထာင္ဖက္ ဆိုတာ ?

................

............................... ဆိုတာေတြ ၾကားထဲ

ျမင့္ျမတ္တဲ့ စိတ္ကို ကိန္းေအာင္း

အခ်စ္ဖက္တဲ့ သစၥာတရားကို အေလးထားရင္း

သူမကို သိပ္ခ်စ္ ....

င့ါအျဖစ္က အေမ့ထံပါး မင္းတစ္ေယာက္ကို အပ္ႏွင္းပါရေစ ...........

Ps .. အေမနဲဲ႔သား တစ္ထပ္တည္းမို႔ ..။(အရာအားလံုးေတာ့ မဟုတ္ ..၊ ျဖစ္ႏိုင္တဲ့ ျဖစ္စဥ္တစ္ခုအတြက္)

ခ်စ္တာေတြက ေနာက္.....

အျပစ္မယူစြာ ေတာက္ေလွ်ာက္ေျပာခဲ့လည္း ...

အညိဳအညင္ေတြနဲ႔ ငိုေနတာလည္း မင္းပဲ ..။

အပိုအလိုေတြနဲ႔ ေခ်ာျမဴကာ ကိုယ္အၿမဲပဲ..

သည္မွ် သည္ေနာက္....

ခ်စ္တာက အဆိပ္ေတာက္ ျဖစ္ေစသလားပဲ ..။

သူ႕အလိုက် မေနာပိုျပ

တစ္ခုအလိုမက် အေျပာငိုရခက္တာလည္း ကိုယ္ပဲ ၊

အေတြးအယူအရ ေဖးကူကာလည္း ခ်စ္စၿမဲ

ေဘးလူက ေငးယူရ ကိုယ့္အျဖစ္ကလည္း ငိုင္္ဆဲပဲ ..။

င့ါအျဖစ္က ေဖးကူမွ ေဆြးအပူကၽြတ္စြနဲ႔

နိမိတ္အယူအရ ႀကိတ္ကာလည္း ဆုေတာင္းၿမဲ ..။

လြဲမွားေနတဲ့ လူ႔ေဘာင္မွာ

အတုအေယာင္ဆိုတာလည္း ျဖစ္စၿမဲမို႔

ခြဲျခားမရတဲ့ ျဖစ္စဥ္က အလြဲအမွားေတြလည္း ျဖစ္တတ္တာပဲ။

ညစဥ္ညတိုင္း အလြမ္းသင့္ရာ ပန္ခ်ီတံတိုင္းမွာ

မွီတည္ရာ အိပ္စက္ဖို႔

သူ႔အသြင္ သူ႔ျဖစ္အင္ကို

င့ါရင္ခြင္ င့ါစိတ္ဘ၀င္မွာ ခို၀င္အိပ္စက္စို႔ ။

အရာခပ္သိမ္းအတြက္ အဆိပ္ေတြသုတ္လိမ္းၿပီး ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေနခဲ့တယ္..

လြဲမွားေနတဲ့ အတိတ္အ႐ိုင္းေတြကို ပစၥဳပၸန္ မိႈင္းေတြနဲ႔ အခိုးပြင့္ေစခဲ့ျပန္တယ္..

သူမ မသိခဲ့တာလား .. မသိဟန္ေဆာင္ေနခဲ့တာလား ။

အခ်စ္ရယ္လို ခုန္မင္တတ္စကတည္းက အျပစ္ေတြလည္း မသိခဲ့ဘူး ...

အခ်စ္ အ႐ူးထမိတဲ့အခ်ိန္မွာပဲ အမွားအမွန္ကို ဆံုးျဖတ္ ..

လူတြင္က်ယ္ တတ္ေယာင္ကန္းပဲ လုပ္ခဲ့တယ္လို႔ ထင္မိေနသလား ။

ေလာဘအျမင္ေတြၾကားမွာပဲ

ေသာကေတြ ထမ္းပိုးရတဲ့ လူ႔စိတ္မွာ

နဂိုအရိပ္ေတြက ႐ွိသင့္တာထက္ ပိုေနရင္/ ပိုေနခဲ့မယ္ဆိုရင္

ခ်စ္သူ ...

လူလားေျမာက္တဲ့ေန႔ကစ အမွားမကင္းခဲ့တာမို႔

အတိတ္ရဲ႕အနာ အစိမ္းလိုက္ခ်ဳပ္ျခင္းက ပိုက်က္ေစမွာပါ ။

သေ၀ထိုးမဟုတ္တဲ့ ခေကြးကို ယပင့္ စသတ္ ဆိုၿပီး ဘ၀တစ္စိတ္တစ္ေဒသကို နိဂံုးခ်ဳပ္ အဆိပ္တက္ရမွာလား ..

ခေကြး မဟုတ္တဲ့ သေ၀ထိုးကို အစျပဳၿပီး ခေကြးနဲ႔ ေပါင္းစပ္ ယပင့္ ထပ္မံျဖည့္စြက္လို႔ ပဲ ေနရမွာလား .....။

ခ်စ္=ေခ်

အခ်စ္အတြက္ ေခ်ပမႈေတြပဲ ျပဳေနရေတာ့မွာလား ..

မလုိလားအပ္ဘူး ခ်စ္သူ ...

ႏႈတ္ခမ္းႏွစ္လႊာၾကားက ဖူးပြင့္သီက်လာတဲ့ စကားစုေတြ

လုပ္ေဆာင္ျပဳလုပ္ခ်က္တိုင္း ကပ္ပါၿငိတဲ့ လူ႔စိတ္အာသီသေတြမွာ

အနမ္းတစ္ပြင့္အတြက္ ကမ္းလွင့္ေျခြဆက္တာလည္း မလိုခ်င္ျပန္ဘူး ..

အတိတ္ကို အဆိပ္လုပ္ ..

နိမိတ္ကို အရိပ္လုပ္ၿပီး င့ါေက်ာမွာလည္း မထမ္းထားခ်င္ဘူး ..

ဘာသာေဗဒတူညီတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေတြမွာ..

ငိုညည္းမႈ ၊ ထိခိုက္လြယ္မႈ .. စသည္ျဖင့္ က်ိဳးေၾကာင္းဆီေလ်ာ္စြာပဲ ျဖစ္ခဲ့ တည္ခဲ့တာ ..

အ႐ူးခ်ည္းသက္သက္ အားလံုုုးက ေဘးမဲ့ မေပးဘူး ..။

နားလည္ပါ ခ်စ္သူ ..

ဖြင့္မေျပာရဲလို႔ အေနခက္

ဖြင့္ေျပာလို႔ အေနက်ပ္ခဲ့မယ္ဆိုရင္

အေတြးသေဘာက ေဇာေခၽြးျပန္ ....

အေရးသေဘာက ဇာတ္ထုတ္ကို အိပ္ေကာင္းျခင္း အိပ္ေစသလားပဲ ....

ဆုေတာင္းျခင္းကို လက္၀ယ္ပိုက္ေထြး

စ႐ိုက္အေတြးက ခ်စ္သူအတြက္ ...

ဒဏ္ရာတစ္ဖက္ နာၾကဥ္းတာ အသက္ထက္အကၡရာဆို

ထိုပဓာနျပဳတဲ့ စကားလံုး

ျပက္လံုးနဲ႔ပဲ အိပ္ေမာက်ပါ ..။

အေနေတြ မခက္ပါဘူး

အေျခအေနေတြ အရပ္ရပ္ကလည္း

နေဘကာရံ စည္းခ်က္ေတြ မပါခ်င္လို႔

အေျခအေန အဖန္ဖန္ကို ေစာင့္ခဲ့ကာမွ ..

ေသြဖီရာ မာန္တစ္ေၾကာမွာ စီးေမ်ာလို႔ တသြင္သြင္ ..။

မခြဲႏိုင္မခြာရက္ အသည္းခိုင္ အၫွာခ်က္ကိုမွ

တစ္သက္အစိုင္ ပ်က္ရယ္အၿဖိဳင္ၿဖိဳင္ကိုမွ သံုးရက္ေလအား .....။

စကားေျပ တစ္ပုဒ္အတြက္ ..

နိဒါန္း အစပ်ိဳးလို႔ အခုိုးရမၼက္ေတြ ေ၀ခဲ့ရတယ္ ။

ဘ၀ကိုထုဆစ္ဖို႔ အနားသတ္မ်ဥ္း ဆြဲကာမွ

သည္ေပတံက မ်ဥ္းတစ္ေျဖာင့္တည္းက်ဖို႔

အတိတ္ကို ပစၥဳပၸန္အထိ ဆြဲယူလာရတဲ့အျဖစ္ ။

လူေတြထဲက လူလို႔ သတ္မွတ္ခ်က္ ေပးထားတဲ့ လူတစ္ေယာက္

အယူလြဲမွားေနတဲ့ အျဖစ္ေတြမွာပဲ

တစ္စ တစ္စ လိႈက္စားလို႔ ..

သည္ပင္လယ္က ေက်ာက္ေဆာင္ထက္ င့ါမွာ အသားမာတက္လို႔ ။

အေျဖလြန္ မရတဲ့ အျဖစ္ေတြလား

အေမးထုတ္ စာ႐ြက္ဗလာ ကံစမ္းမဲမွာပဲ

ေပါက္မဲနံပါတ္က ၁၅ ... နဲ႔ ျပတ္ေနခဲ့တယ္။

ထုတ္ယူမရဘူး

ျငင္းခုန္မရဘူး

အေတြးအယူတိမ္းတဲ့ အျခားဖက္မွာ

သည္ဂဏန္းက ညီမွ်ျခင္းခံေနတယ္ ။

ယေန႔မွစ ေနာင္အနာဂတ္ အခါခါ

ရီေ၀ယစ္မူးေစပစ္လိုက္တယ္ ..

အခါခါ ခါးသီးတဲ့ အၿပံဳးေတြနဲ႔

နံပါတ္စဥ္တပ္ ေရတြက္ပါ ။

အမုန္းမဖက္တဲ့ သစၥာတရားေတြနဲ႔

အၿပံဳးမပ်က္ ခ်စ္ေနဆဲဆိုတာ ..

...................

..............။

အေ၀းဆံုးက ၾကယ္စင္ရယ္

လကမၻာပ်က္သုဥ္းျခင္းမွာ

အစိုင္အခဲ/ဥကၠာပ်ံ အျဖစ္နဲ႔ အဆံုးသတ္ေပးပါ ..

ၾကယ္ေၾကြေကာက္သူအျဖစ္ ဘာအရာမွ မသိလိုက္ခ်ိန္

ကေလးအေတြးအရ လက္မွာ ေကာက္ေၾကာင္းဆြဲလိုက္တယ္.

သည္ .. ေကာက္ေၾကာင္း ခ်စ္တယ္ ..။

လူလံုးမလွတဲ့ ႐ုပ္ထုအတြက္

ဖေယာင္းလို မေပ်ာ့ေျပာင္းလို႔ ထုဆစ္မေနခ်င္ဘူး ..

ဘ၀ကိုက ခါးေနတာလား

ကိုယ္တိုင္ကပဲ ခါးေစတာလား

နာက်ဥ္ပါတယ္ဆိုမွ .....။

သံသရာတဲ့ ...

အဖန္တစ္ရာ ႀကံဳလာေနလည္း

အခါခါ ဆံုုကာေနတဲ့ င့ါစိတ္နဲ႔ င့ါအခ်စ္

ဒီကံၾကမၼာမွာ ၿပံဳကာေနတာ

င့ါႏွလံုးသား ဘယ္ဘက္ရင္အစံုကို

ၾကက္ေျခခတ္ နိမိတ္လွတဲ့ ခ်ိန္ခါေန႔ရက္ေတြ

သူမ ေရတြက္ေနမလား ..။

တစ္ခြန္းေတာ့ ေျပာပါရေစ ...

ကက္ကင္းေတြနဲ႔ မယွဥ္သန္ျခင္လို႔

သူ႔အတြက္ မပ်က္ မပ်က္ ခ်စ္ျခင္းေတြက

သည္ပ်ိဳးက င့ါအတြက္ နိဂုန္းအျဖစ္ ေရးေစေတာင္

င့ါစကားေျပက ....

အစြန္းေရာက္ အာ႐ံုအဖံုးဖံုးနဲ႔

အေရးတယူ နမ္း႐ိုက္တာကို သတိရ သိတတ္ရင္ ေက်နပ္မယ္ ။

ထပ္ေျပာပါရေစ ....

ငါေလ ညီမွ်ျခင္းအေပၚမွာ တက္ထိုင္ေနမိတယ္ ။

ခ်စ္ရသူေရ ...

အိပ္မက္က်မ္းေတြကို မကုစားခ်င္သူ င့ါအဖို႔

အဆိပ္ေတြကိုလည္း မသုတ္လိမ္းခ်င္ဘူး ..။

ခ်စ္ရသူေရ ...

လက္ေတြ႕ျဖစ္စဥ္ေတြကို အေလးထားခ်င္သူ င့ါအဖို႔

နိမိတ္ေတြကိုလည္း မယံုၾကည္ခ်င္ဘူး ..။

ခ်စ္ရသူေရ ...

ရင္းႏွီးခြင့္ ခ်ိန္ခါေတြကို အေပးအယူမွ်ခ်င္သူ င့ါအဖို႔

ညည့္နက္သန္းေခါင္ေတြကိုလည္း မေရာက္ခ်င္ဘူး ..။

ခ်စ္ရသူေရ ...

ပါးပါးေလးနဲ႔ ႏြမ္းေနရတာ မသိလို႔ပဲလား မသိဟန္ေဆာင္တာလား ခ်စ္သူ

အရိပ္ေတြက ေအးခ်မ္းတာ ေျပာစမွတ္တြင္ဖူးေပမယ့္

မင္းအရိပ္ေတြ မက်တဲ့ ေနေစာင္းတဲ့အျဖစ္မွာ

ငါေလ အဆံုးသတ္ကို ႐ႈံုးမတြက္ခ်င္ဘူး ..။

ခ်စ္ရသူေရ ...

အစြဲအလန္းနဲ႔ ခြဲခြာမေနခ်င္တာ မသိလို႔ပဲလား မသိဟန္ေဆာင္တာလား ခ်စ္သူ

နိမိတ္ေတြက လက္ေတြ႕လို႔ ေျပာစမွတ္တြင္ဖူးေပမယ့္

မင္းအသိစိတ္ေတြ ပါမလာတဲ့ ခ်ိန္ခါေတြမွာ

ငါေလ အဆံုးသတ္ကို ေ၀းလ်က္မေနခ်င္ဘူး ..။

ခ်စ္ရသူေရ ...

အတိတ္ေတြကို ခ၀ါခ်

ပစၥဳပၸန္ေတြကို လက္ေတြ႕က်လို႔

အနာဂတ္ အားအင္ျပည့္ျဖစ္တည္ျခင္းနဲ႔

အတိတ္ရဲ႕ ျဖစ္စဥ္

ပစၥဳပၸန္ရဲ႕လိုအင္

အနာဂတ္ရဲ႕ ျဖစ္အင္ေတြအတြက္ တို႔ႏွစ္ဦး တြဲလက္ၿမဲပါစို႔ ....။ ။

(ကဗ်ာမက် စကားစု အေပ့ါအက်အဂၤါရပ္ မညီညာတဲ့ စာစုေလး တစ္စု)

မင္း .... လိုခ်င္မက္ေမာခဲ့လား

မသိ / မ႐ွိပါပဲ ..။

သို႔တည္း ...

အနမ္းေလးေတြ ေပးၿပီး မထားခဲ့ပါနဲ႔ .....

အလြမ္းေလးေတြ ေပးၿပီးလည္း မခ်န္ရစ္ခဲ့ပါနဲ႔ ....

ခ်စ္တတ္တဲ့ ဒီေကာင့္ ရင္ဘတ္က အသည္း ခပ္ႏုႏုရယ္ ။

အနမ္းကို ခုန္မင္ခဲ့တာထက္ တစ္ဘ၀စာ ႐ိုးေျမက် ျဖစ္ခ်င္ခဲ့တဲ့ေကာင္

အႀကိမ္ႀကိမ္အခါခါၾကားမွာ တစ္ႀကိမ္တစ္ခါနဲ႔ ျဖည့္္ဆည္းမႈ ပ်က္ျပယ္ခြင့္ မရခ်င္တဲ့ေကာင္

အတိတ္က ဆိုးခဲ့ .. ေပခဲ့ .. မိုက္ခဲ့ ..

လူ႔ပတ္၀န္းက်င္ အဆင့္တိုင္းက ျမင့္ျမတ္သတဲ့လား ..

အေလးထားမႈေတြနဲ႔ မင္းေ႐ွ.

ငါ ......

ေျခလွမ္းၾကြၾကြနဲ႔ မက္ေလာက္စရာ မ႐ွိေအာင္ ေနျပခ်င္ခဲ့တဲ့ေကာင္ ..။

ညခင္းရဲ႕ လမ္းမေအာက္

ေတာင္းစားေနတဲ့ သူေတာင္းစားရယ္

အိမ္ေ႐ွ႕ မ်က္ႏွာစာမွာ ျမဴးထူးေဆာ့ပါးေနတဲ့ ကေလးငယ္ေတြရယ္ ..

အၾကည့္တစ္ခ်က္ပါပဲ

ရင္မွာ သို၀ွက္တတ္တဲ့ အကၡရာေတြကို သတ္ပံုက်မ္းမွာ ျပန္မ႐ွာခ်င္ဘူး ....။

ငါ ထိုင္ေနတယ္ ..

ထိုင္လက္စ ေနရာမွာပဲ ေကာင္းကင္က လမင္းကို ေမွ်ာ္ေနတတ္တဲ့ေကာင္

ဒီေကာင့္ရင္ဘတ္ အေတြးအသိက

မင္း မယံုႏိုင္စရာ ပံုျပင္ေဟာင္း ..

ဘယ္ကိုမွ မယြင္းမတည္ပဲ မင္းကိုခ်စ္တတ္လို႔ အၾကမ္းဖက္ခဲ့တဲ့ေကာင္

မင္းအတြက္ မုန္႔လံုး စကၠဴကပ္သလိုပဲလား ..။

သာတဲ့ လမင္းက

ေနရီေစာင္းတဲ့ ညေနမွာ တ၀က္တပ်က္သာလို႔

ငါေလ .. ညအေမွာင္ကိုေရာက္မွာ စိုး႐ြံ႕ေနတယ္ ..။

င့ါေ႐ွ႕မွာ ျမင္ေနရတဲ့ လူ႔ပတ္၀န္းက်င္ အျပဳအမူေတြရယ္

မိုးအံု႕ေနတဲ့ ေႏြလည္ေန႔ေလးတစ္ေန႔ရယ္..

င့ါစိတ္ကုိ မ႐ိုးမ႐ြ ျဖစ္ေစခဲ့တာ

ခ်စ္သူ .. မင္းကေတာ့ ဥေပကၡာ မူ၀ါဒေတြနဲ႔

င့ါကို အလဲသတ္ထိုးႏွက္ .. ေျပာစမွတ္တြင္ေအာင္ င့ါႏွလံုးသားကို နာက်ဥ္ေစသတဲ့လား ..။

ေကာင္းကင္က သူ႔အေရာင္နဲ႔သူ

မေနတတ္ မထိုင္တတ္ ဒီေကာင့္ရင္ဘတ္ကိုမွ လႈပ္႐ြေစသတဲ့လား ..။

သင္ပုန္းႀကီးစာေတြနဲ႔ ကႀကီး ခေကြး ....

စ သင္ခါစ ကေလးတစ္ေယာက္လို

လမင္းသာတာၾကည့္ၿပီး ျမဴးထူခ်င္ေနတတ္တာ ..။

အလြမ္းၿမိဳ႕႐ိုးတံတိုင္းမွာ ငါလည္း ထိုင္ဖူးတာေပ့ါ ..

အစိမ္းသက္သက္ေတာ့ ဟုတ္မေနခဲ့ဘူး ..

ေတြ႕ႀကံဳဖူးတဲ့ အျဖစ္ေတြကို ရင္က်က္စျပဳတယ္လို႔

မသတ္မွတ္ ပါရေစနဲ႔ ....။

နမ္းဖူးတဲ့ ဒီႏႈတ္ခမ္းတစ္စံုရဲ႕ တုန္ယင္မႈ

ဒီေကာင့္ ႏွလံုးသားကိုေတာင္ ..

ထထ ခုန္ေစတာ

အိပ္မက္ေတြကို တံတိုင္းအျဖစ္ ျဖန္႔က်က္ ကာရံထားပါရေစ...

မည္သူ တစ္ဦးတစ္ေယာက္္မွ

မင္းႏွလံုးသားကို မသြတ္သြင္းရ ..

အမိန္႔စာေတြနဲ႔ မဟုတ္ဘူး

ႏွလံုးေသြးနဲ႔ င့ါကိုငါ အတၱ တင္ထားတယ္ ..။

ဒီေကာင့္ ရင္ဘတ္မွာ အထင္ကရနဲ႔ ခ်စ္တတ္ခဲ့တာ

အရာအားလံုးအတြက္ ေန၀င္သြားတာမ်ိဳး မ႐ွိခ်င္ဘူး ..။

ခရာသံတစ္ခ်က္ေအာက္မွာ

ၿငိမ္ေနတဲ့ အက်ဥ္းသားလိုပဲ ..

သူ႔ေနရာႏွင့္သူ .. ႏွလံုးသားက ပုံစံခြက္ထဲ အစီအစဥ္တက် ျဖစ္တည္လို႔ ...။

အၿမဲတမ္း ဒီေကာင့္ရင္ဘတ္ကို နင္းေနဦးမွာလား

အေကာင္းပကတိနဲ႔ ခ်စ္သူကို ေပ်ာ္ေစခ်င္ခဲ့သူ ..

ကိုယ္တိုင္ေရာ သူ႔အတြက္ ေပ်ာ္႐ႊင္စရာ လုပ္ခဲ့သလား/ လုပ္ခဲ့တယ္

သူမအတြက္ စိတ္ပ်က္စရာ ျဖစ္ခဲ့လား / ျဖစ္ခဲ့တယ္

မရည္႐ြယ္ပါဘူး ခ်စ္သူ ...

ရည္႐ြယ္မိတာေတြက မင္းအတြက္ ေပ်ာ္ေစျခင္း / င့ါအတြက္ အတၱကို ခုန္မင္ျခင္း

သူ႔ႏႈတ္ခမ္း အရဲေလးကိုက . . င့ါအတြက္ တသေစျခင္း

အႀကိမ္ႀကိမ္ နမ္း႐ိႈက္ခြင့္အတြက္ တစ္ႀကိမ္တစ္ခါ နမ္း႐ိႈက္ဖူးတဲ့

ဒီေကာင့္ ရင္ခြင္မွာေတာင္

ပုခံုးထက္ မွီစက္ခဲ့တဲ့ မင္းအသြင္ ...

ငါေလ . တစ္သက္မေမ့ဘူး ..။

အသစ္အသစ္ေတြရဲ႕ၾကားမွာ အခ်စ္ရဲ႕အႏွစ္ကို မ႐ွာေဖြခ်င္ဘူး ..

ဘ၀အတြက္ မယြင္းမပ်က္တဲ့ ဒီခ်စ္ျခင္းနဲ႔ပဲ ... သူ႔ကို ခ်စ္ပါရေစ ..။

ခ်စ္သူရယ္ ...

င့ါအတြက္ လင္းခ်င္းခြင့္ဆိုတာ

မင္းဘ၀ မင္းဇာတ္အတြက္ အကန္႔ေသးေသးေလးမွာ တည္ေနရင္ေတာင္

လိုသလို မသံုးျပဳပါ ..

မယူခံ ၀င္စရာမလိုဘူး / တယူသန္ မင္းအက်င့္ေတြနဲ႔ပဲ

ဒီေကာင့္ရင္ဘတ္ကို ကုသေပးပါ ..။

ၾကည္လဲ့႐ႊန္းစို မ်က္၀န္းညိဳ ..

ေႏြဥၾသအတြက္ င့ါရဲ႕ တမ္းတျခင္းေတြကို ခ်မျပခဲ့ဘူး ..

သူ႔ေတးသြားမွာေတာင္ င့ါအတြက္ ကြန္ခိုဆဲအရပ္က ပုလဲေတြသီလို႔ ..။

ၾကည္လဲ့႐ႊန္းစို မ်က္၀န္းညိဳ ..

ေႏြဥၾသအတြက္ င့ါရဲ႕ ေဆြးေ၀ဒနာေတြကို ခ်မျပခဲ့ဘူး ..

သူ႔ေတးသြားမွာေတာင္ င့ါအတြက္ ကြန္ခိုဆဲအရပ္က ပုလဲေတြသီလို႔ ..။

ၾကည္လဲ့႐ႊန္းစို မ်က္၀န္းညိဳ ..

ေဖ်ာ့ေတာ့ေမွးမွိန္ဆဲ မင္းမူရာေလး ...

င့ါအတြက္ အလြမ္းသင့္ပန္းခ်ီခန္းမွာပဲ ခ်ိတ္ဆြဲပါရေစ ..။

ၾကည္လဲ့႐ႊန္းစို မ်က္၀န္းညိဳ ..

အေသြးသားေတာင့္တခ်က္တိုင္း မင္းမူဆဲႏွလံုးသားက

စိတ္ေစရာ ေပ်ာ္႐ႊင္ျခင္း မင္းအတြက္အပ္ႏွင္း ပါရေစ ..။

အိပ္မက္ညပ်ိဳေလးေရ ...
ငါတို႔ တိမ္းဖက္တဲ့ နိဒါန္းက " ခက္ " ဆိုတဲ့ အျဖစ္အပ်က္နဲ႔ အသက္၀င္ခဲ့တာ ..။

အိပ္မက္ညပ်ိဳေလးေရ ...
ငါတို႔ အစိမ္းသက္သက္မဟုတ္ခဲ့ျခင္းက " ဆစ္ " ဆိုတဲ့ အျဖစ္အပ်က္နဲ႔ အသက္၀င္ခဲ့တာ ..။

အိပ္မက္ညပ်ိဳေလးေရ ...
ငါတို႔အနာဂတ္က ခက္ဆစ္တစ္ခုကို ၀ါက်ဖြဲ႕ဖို႔အတြက္ သင္ယူေလ့လာႀကိဳးစားေနတုန္းပဲမလား ..။

အိပ္မက္ညပ်ိဳေလးေရ ...
ငါတို႔ ခ်စ္ျခင္းေတြကို ၾကင္နာစုအရပ္သို႔ ေျပာင္းေ႐ြ႕ ၀ါက်ဖြဲ႕ပါစို႔ ..။

အိပ္မက္ညပ်ိဳေလးေရ ...
ခက္ဆစ္အတြက္ မနက္သစ္မွာ ကမၻာသစ္ခ်ီမဲ့ စာေၾကာင္းေလး တစ္ေၾကာင္း တည္ေဆာက္စို႔ ..။

အာ႐ံုဦးမွာ အနမ္းပြင့္ေတြ ေ၀ခဲ့တယ္..

သူမအတြက္..

အိပ္မက္ကို အသက္သြင္းေပးခဲ့သလိုမ်ိဳး

ကၽြန္ေတာ္ ထိေတြ႕မိေလသလား ၊ ထိေတြ႕မိတယ္ လုပ္ခဲ့မိတယ္။

ေလျပည္အယိမ္းမွာ စကားအစအနေတြ ဖြင့္ဟခဲ့တယ္ ..

သူမအတြက္..

ေပ်ာ္႐ႊင္ဘြယ္ လမ္းစေရးေရးေလးမ်ိဳး

ကၽြန္ေတာ္ ေျပာခဲ့မိေလသလား ၊ ေျပာခဲ့မိတယ္ လုပ္ခဲ့မိတယ္။

ေတြ႕ဆံုျခင္းမွာ စကားအစနေတြ ယိမ္းခဲ့တယ္..

သူမအတြက္..

တဆစ္ဆစ္ အက္ဆစ္ျပင္းျပင္း ေလာင္းခံရတာမ်ိဳး

ကၽြန္ေတာ္ ေျပာခဲ့မိေလသလား ၊ ေျပာခဲ့မိတယ္ လုပ္ခဲ့မိတယ္။

ေန၀င္ညေနမွာ ေမွာ္၀င္လမ္းျပၾကယ္ ျဖစ္ခဲ့တယ္..

သူမအတြက္..

စကားရပ္ေတြနဲ႔ ဓါတ္မတည့္တာမ်ိဳး

ကၽြန္ေတာ္ ေျပာခဲ့မိေလသလား ၊ ေျပာခဲ့မိတယ္ လုပ္ခဲ့မိတယ္။

တစ္ေန႔တာမွာ နီးခြင့္ရခ်င္တဲ့ဆႏၵေတြ ျဖစ္ခဲ့တယ္..

သူမအတြက္..

အေတြးမ်ားစရာေတြနဲ႔ တဒဂၤမွင္သက္မိတာမ်ိဳး

ကၽြန္ေတာ္ ေျပာခဲ့မိေလသလား ၊ ေျပာခဲ့မိတယ္ လုပ္ခဲ့မိတယ္။

မေတြ႕ရတဲ့ အခ်ိန္ေတြတိုင္းမွာ တမ္းတလြမ္းခဲ့တယ္..

သူမအတြက္

သတိတရ အဂၤါရပ္မ်ိဳး

ကၽြန္ေတာ္ ေျပာခဲ့မိေလသလား ၊ ေျပာခဲ့မိတယ္ လုပ္ခဲ့မိတယ္။

ဒီိလိုနဲ႔ပဲ တစ္ေန႔တာေတြကုန္ဆံုး

လူလံုးလံုးျဖစ္ရတဲ့ေန႔ကစလို႔ ပစၥဳပၸန္အေတြ႕မွာ

သူမကို ကၽြန္ေတာ္ သိပ္ခ်စ္တယ္ ..။ ။

ခ်စ္သူ ...

သူမတူတဲ့ခ်စ္ျခင္း .. မပ်က္မယြင္း သီးသန္႔ျဖစ္တည္မႈအတြက္

င့ါႏွလံုးသား ဘယ္အစံုမွာ ထထခုန္ေနတယ္ ..။

ခ်စ္သူ ...

မူယာမာယာမ်ာတဲ့ေခတ္ထဲ

ဗ်ဴဟာစစ္အထဲလည္း မလိုက္ခ်င္ဘူး ..။

ခ်စ္သူ ...

႐ူပကာေတြ ၿခံရံေနလည္း ျမင္ေနတာေတြအမွန္ေတြပဲမို႔

တယူသန္ေ၀ဖန္မႈေတြလည္း မေပးခ်င္ဘူး ..။

ခ်စ္သူ ...

အျဖည့္ခံ အခြင့္ထူူူးကံအတြက္

ဆက္ရန္မနက္ျဖန္မွာ ပတ္သက္ရန္အမွန္ပဲမို႔ ...

လက္တစ္ဖက္ခ်န္ရန္ကာ ခ်ိတ္ဆက္စို႔ ..။

ခ်စ္အာ႐ံု ခ်စ္ေဇာႏွင့္ ၊ ခ်စ္အေျပာ ခ်စ္ဆို၊

ခ်စ္မေနာ ခ်စ္ကိုယ္ငယ္ ၊ ခ်စ္အပို ခ်စ္ဆဲ၊

ခ်စ္ဆႏၵ ခ်စ္အာသာ ၊ ခ်စ္ခါခါ ခ်စ္ကပိုကဲ။

ခ်စ္မ၀ ခ်စ္စစ္ပါတယ္ ၊ ခ်စ္ေမတၱာ ခ်စ္စြဲ၊

ခ်စ္သစၥာ ခ်စ္ၿမဲလို႔ ၊ ခ်စ္အသဲ ခ်စ္ပံု၊

ခ်စ္ရာေထာင္ ခ်စ္သိန္းသန္း ၊ ခ်စ္ကိန္းခန္း ခ်စ္လို႔မကုန္။

ခ်စ္ၿပီးရင္း ခ်စ္အဟုန္ငယ္ ၊ ခ်စ္ႏွစ္စံု ခ်စ္ေပါင္းလို႔၊

ခ်စ္အေဟာင္း ခ်စ္သစ္ေတြ ၊ ခ်စ္စို႔ ခ်စ္ေက၊

ခ်စ္သမို႔ ခ်စ္မေသြတယ္ ၊ ခ်စ္တေမ ခ်စ္အုန္းဗ်ေလး ။ ။

(ဓမၼစရိယ ဦးထြန္းေ႐ႊ ေရးသားျပဳစုေသာ က်မ္းမွ ေကာက္ႏုတ္ေဖၚျပပါသည္) ေလးထပ္ေက်ာ့ စၾကာေတးထပ္ဟု ေဖၚျပထားသည္။)

လြမ္းစေပြ လြမ္းေလေတာ့ လြမ္းေခြေျပာ့ ၫိႈးမိႈင္

လြမ္းေငြေဖါ့ တိုးလိႈင္တယ္ လြမ္းအိုးဒိုင္ ေပါက္ကြဲ

လြမ္းတေဖ့ လြမ္း၍ေနတယ္ လြမ္းေလ့ေလ လြမ္းရအၿမဲ။

လြမ္းတတ လြမ္းရ႐ွာ လြမ္းကသာ လြန္ကဲ

လြမ္းၾကြကာ ခၽြန္သဲ၍ လြမ္းစြန္ပြဲ ၿပိဳင္ကာ

လြမ္းၫိႈးေပြ လြမ္းေ၀လ်က္* လြမ္းေခြလ်က္ လြမ္းရခါခါ။

လြမ္းတြက္ေၾကာင့္ လြမ္းခက္ျဖာတယ္ လြမ္းစက္ပါေပ်ာ္ဘဲမို႔

လြမ္းေသာ္လဲ လြမ္းေျပေပါင္ လြမ္းစေတြေထာင္။

လြမ္းမီးက လြမ္းၿပီးေလာင္တယ္ လြမ္းသည္းေခါင္ ကၽြမ္းလွေပ့ါေလး။

* လြမ္းေ၀လ်က္ - လြမ္းေခြလ်က္ - ကို - လြမ္းေ၀ပြက္ - လြမ္းေခြလ်က္ ဟုစပ္က - ၀ဂ္နင္းလြတ္သည္ ။

(ဓမၼစရိယ ဦးထြန္းေ႐ႊ ေရးသားျပဳစုေသာ က်မ္းမွ ေကာက္ႏုတ္ေဖၚျပပါသည္) ႏွစ္ထပ္ေက်ာ့ စၾကာေတးထပ္ဟု ေဖၚျပထားသည္။

ေရးသားဟန္ စၾကာပံုႏွႈင့္တကြ ေဖၚျပခ်င္ေသာ္လည္း ပံုတင္ရန္ ခက္ခဲေန၍ မတင္လိုက္ျခင္းပါ။

ေမာင့္အတြက္ ထံုမႊမ္းျခင္းေတြအျပည့္

ခ်စ္ျခင္းေတြ အထပ္ထပ္ကို ေပးအပ္လို႔

ဘ၀ရဲ႕ မ်က္ႏွာစာၾကားမွာပဲ ပံုအပ္

ေမာင့္အတြက္ ခြန္အားတစ္ဖက္ကို

ထာ၀ရ ေဆာင္က်ဥ္းေပးမယ္ .... ေမာင္ ..

ေမာင္နဲ႔ေ၀းေနရခိုက္ အသည္းလိႈက္ဖိုတိုးတဲ့

ဒီရင္ခုန္သံစည္းခ်က္မွာ

တစ္ခ်က္ကေလးမလပ္ေအာင္ သတိရတာ

ေမာင့္တစ္ေယာက္ထဲမို႔

ေ၀းေနရတဲ့ ခ်ိန္ခါေတြတိုင္း

ႀကိတ္မွိတ္လို႔ မ်ိဳသိပ္

တရိပ္ရိပ္နဲ႔ တက္လာတဲ့စိတ္

ေမာင့္အနား အေျပးေလးလာခ်င္မိတယ္ .. ေမာင္ ..

ခ်ိန္ခါေတြ ျဖတ္သန္း

ဘ၀လမ္းေတြ အတူတူေလွ်ာက္လို႔

ေနာင္အနာဂတ္ တက္လွမ္းခ်ီမဲ႔ ႏွစ္ကိုယ္တူအခ်စ္

ခိုင္ၿမဲျခင္းေတြသာ ျဖစ္တည္မွာမို႔

ခဏတာ ေ၀းေနရတဲ့အျဖစ္ေတြၾကားမွာပဲ

ေမာင္ ယဲ့ယဲ့ေလး လြမ္းေနမလားပဲ ..။